The Forbidden Era!

Χαρταετός.

Κόκκινο,πράσινο,κίτρινο,γαλάζιο,μωβ,μπλε.

Ουράνιο τόξο!

 

Παιδί,5 χρονών,τρέχει σε ένα απέραντο πράσινο.

Έχει βάλει πείσμα να πετάξει τον χαρταετό του ψηλά,πιο ψηλά από ότι πετάνε οι υπόλοιποι!

Τρέχει,πέφτει,χτυπάει,ξανασηκώνεται,χαμογελάει,κάνει νάζια!

Δε ξέρει ακόμα ότι έτσι θα είναι η υπόλοιπη ζωή του,

Ότι θα πρέπει συνεχώς να σηκώνεται,όσο χαμηλά κι αν πέφτει.

Ο χαρταετός ανεβαίνει,το παιδί χαίρεται και τρέχει ακόμα γρηγορότερα,έχει βάλει ένα στόχο.

Τα καταφέρνει!

Έχει κουραστεί,πέφτει γελώντας κάτω,είναι τόσο χαρούμενο!

 

Παιδί,29 χρονών,τρέχει να προλάβει τη ζωή!

Έχει βάλει πείσμα να είναι ευτυχισμένο.

Τρέχει,πέφτει,χτυπάει,ξανασηκώνεται,χαμογελάει,κάνει νάζια

έχει συνηθίσει πια από τότε που προσπαθούσε να πετάξει τον χαρταετό.

Τώρα χαρταετός είναι η καρδιά του.

Αγαπάει,το αγαπούν,το προδίδουν,σφίγγει τα δόντια.

Καταλήγει να αγαπάει τη μοναξιά του!Τρομερό πράγμα να καταφέρεις να είσαι μόνος και να μη χάνεις την αισιοδοξία σου!

Παίρνει τα όνειρα του με τη μορφή του χαρταετού,φτιάχνει μια εικόνα μακριά από τσιμέντα και σαπίλα και προσπαθεί πάλι να πετάξει.

Απελπίζεται,θυμώνει,βρίζει αλλά θυμάται ότι υπάρχει το πείσμα και ο στόχος.

Πόσα χρόνια πέρασαν που τα  είχε ξεχάσει αυτά?

Εμφανίζεται ακόμα ένα παιδί,του απλώνει το χέρι,κοιτάζονται στα μάτια.

Το άλλο παιδί του χαμογελάει,το παιδί είναι διστακτικό.

Tότε  με μία γρήγορη κίνηση το άλλο παιδί του αρπάζει  το χέρι και αρχίζουν να τρέχουν μαζί για να πετάξουν παρέα τον χαρταετό!

Μέχρι να πέσει,να ξανασηκωθεί,μέχρι ποιος ξέρει?

 

Υ.Γ.Αφιερωμένο στον φίλο με τους “λυγμούς”!

Υ.Γ.2 Δεν είναι ωραίο όταν έχει πάει δώδεκα και το τηλέφωνο επιτέλους χτυπάει?

Συγνώμη,αυτό είναι άλλο επεισόδιο!

 

Σήμερα είχα μία σοβαρή συζήτηση ωρών (ναι,κάνω και τέτοιες άμα λάχει),

που με έβαλε σε σκέψεις και μου έξυσε μια μικρή καλά κρυμμένη πληγή.

Η αλήθεια είναι πως με γύρισε στο παρελθόν,σε αυτό που βάζεις μέσα σε κούτες βαθιά χωμένο στη ντουλάπα και εύχεσαι στην επόμενη μετακόμιση να πεταχτούν!

 

Αναρωτιέμαι λοιπόν,γιατί οι άνθρωποι λένε ψέμματα.

Όχι αυτά τα αθώα που λέμε στη μαμά μας για το αν και τι φάγαμε το μεσημέρι για να μη στεναχωριέται

αλλά τα άλλα,τα μεγάλα,αυτά που ραγίζουν καρδιές,που αλλάζουν ανθρώπους,που τους διώχνουν μακριά,που χάνονται εμπιστοσύνες!

Το ψέμα ειπώθηκε,εσύ το έμαθες,το ένιωσες,το ψυχανεμίστηκες.Τι σημασία έχει άραγε πως έγινε?

 

 

Εγώ προτίμησα τη σιωπή!

Με έπνιγε,προσπαθούσα  να το ξεχάσω,τα κατάφερνα,ξαναερχόταν,δε κοιμόμουν ή όταν κοιμόμουν έβλεπα εφιάλτες.

Νόμισα πως ήταν όλα στο κεφάλι μου!

Το περισσότερο καιρό βέβαια δεν το σκεφτόμουν καν,είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δε συνέβη ποτέ,

γιατί μόνο έτσι μπορούσα να προχωρήσω και να συνυπάρχω με έναν άνθρωπο  στο ίδιο σπίτι.Στην ίδια ζωή.

 

Όταν αυτή η ζωή τελείωσε κατάφερα να δω τα πράγματα με άλλη ματιά,καθαρή.

Δε ξέρω τι θα έκανα τώρα σε μία παρόμοια περίπτωση αλλά έχω την εντύπωση ότι θα τα έκανα όλα διαφορετικά

γιατί τουλάχιστον ωριμάζουμε ρε γαμώτο και μαθαίνουμε από τα σκατά που αφήνουμε πίσω!

Ή ίσως αν αυτό που αισθανόμουν ήταν εξίσου δυνατό,να έκανα πάλι τα ίδια λάθη.

 

Είναι δύσκολο να πολεμήσεις τη σιγουριά και τη συνήθεια που σου παρέχει κάποιος,

αλλά η σιωπή δεν αντέχεται με τίποτα.

Αυτό που είχα και έχω ανάγκη αρκετές φορές να κάνω είναι “στο δρόμο τον ερημικό

να βγω και να φωνάξω”,γιατί όταν αληθινά θέλεις,ο δρόμος ΕΙΝΑΙ ερημικός!

 

 

Ανοιχτή μπαλκονόπορτα,

αεράκι που σηκώνει απαλά το σεντόνι,

από κάτω ένα μόνο κορμί!

Μία αίσθηση,μία απαλή ανάσα που δηλώνει τον χαλαρό ύπνο,ένα όμορφο όνειρο.

Ξαφνικά,μια δεύτερη ανάσα έρχεται να ταράξει τη γαλήνη,ανοίγω διστακτικά τα μάτια,

είσαι εσύ,μου χαμογελάς,ας μην είναι όνειρο σκέφτομαι…

Θέλω  στο γυμνό λαιμό μου το χέρι σου να παίζει,δεν προλαβαίνω να το ζητήσω,

το κάνεις ήδη,ανατριχιάζω…αναπολώ…

Κλείνεις τα μάτια,χαμογελάς ξανά,αγγίζω απαλά το λακκάκι στο μάγουλο σου,

το φιλάω,με φιλάς!

Ένα φιλί όπως τα πρώτα, ένα φιλί  που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου.

Τα σεντόνια γίνονται κουβάρια στο πάτωμα,το αεράκι έχει γίνει φωτιά,

μια φωτιά που με καίει παντού, παραμερίζουν όλοι από τη φωτιά,τη φοβούνται,

τη φοβηθήκαμε και μείς!Μας έκαψε κάποτε,κάνε να μη συμβεί πάλι.

Θέλει τρέλα η ζωή μας και νοστιμιά σου λέω για να σε πείσω!

Διαφωνείς όπως και τότε,

“όποιος καεί από τη φωτιά,φυσάει και το γιαούρτι” μου λες,

σου απαντάω ότι μου χαλάς το όνειρο με τις λαικές παροιμίες.

Εξαφανίζεσαι σαν να μην υπήρξες ποτέ.

Ξυπνάω!

Δεν υπήρξες!

Ακουμπάω στη πλάτη του κρεβατιού και σκέφτομαι αν μου έχεις λείψει εσύ,η ιδέα σου ή αυτό που είχαμε.

Πόσο λογικός μπορεί να είσαι για να δεις ένα τέτοιο όνειρο?

Πόσο μπορεί να με έχει επηρεάσει ο Χριστόφορος?

Τώρα σκέφτομαι άλλα,εγώ να είμαι ζιγκολό και να τα έχω με κούγκαρ ηθοποιό,να έχω την ίδια γκόμενα με τον αδερφό μου και να μη ξέρουμε ποιανού είναι το παιδί,να τα έχω με μάνα και κόρη,τυφλό κολλητό,να κάνω φυλακή όπου μου τη πέφτουν όλοι οι μπέαρς φυλακόβιοι,να μένω παράλυτος και να θέλω αυτήν που μου ψιθυρίζει “όχι μέσα”,να έχω τρεις χαραμοφάηδες αδερφούς και στο τέλος να ανακαλύπτω ότι δεν έχουμε το ίδιο dna!

Καταλήγω ότι προτιμώ να με βασανίζεις εσύ μία στο τόσο παρά να ζήσω όλα αυτά!

Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια βραδιά, που θα έρθεις πάλι να με τρελάνεις,έστω και σαν σκέψη!

 

Y.Γ. Άμα θες να βρεις τις πύλες του παραδείσου,μη ψάξεις εδώ!Έχουν κλείσει!

Αυτή είναι η ιστορία δύο αγοριών!

Δύο φίλων!

Ο ένας εξωστρεφής,κοινωνικός,όμορφος,με συναισθήματα που τα κρατάει κλειδωμένα μέσα του,

προτιμώντας να αντιμετωπίσει καταστάσεις αλλάζοντας συνεχώς θέματα.

Ο άλλος,ευάλωτος (όπως λέει),με χιούμορ,με κοφτερή ματιά όταν ακούει κάτι που δεν του αρέσει ,

επίσης όμορφος και με δυνατό γέλιο!

 

Γνωρίστηκαν πριν αρκετά χρόνια σε μια επαρχιακή πόλη,ξεκινώντας την ενήλικη ζωή μακριά από το άγρυπνο βλέμμα των γονιών!

Μαζί πήραν σημαντικές αποφάσεις!

Άλλαξαν δουλειά,ταίρια,μετακόμισαν στη μεγάλη πόλη!

Όλα μαζί!

Ο ένας χάιδευε τα μαλλιά του άλλου,όταν αυτός έκλαιγε για έναν υποτιθέμενο έρωτα,

ο ένας (συγκεκριμένα) ξεσήκωνε τον άλλον για να βγουν έξω!με διάφορους τρόπους,με ότι δε μπορείς να φανταστείς!

Όποιος τους άκουγε να μιλάνε μεταξύ τους στο τηλέφωνο,ήταν σίγουρος ότι στο τέλος μάλωναν!Αυτοί απλά το έκλειναν!Όπως στις ταινίες που δε λένε καν “bye”  και συ αναρωτιέσαι αν αυτό γίνεται και στη πραγματικότητα!

Αν δεν είναι αυτό συνήθεια,τότε τι είναι?

 

Μία ευκαιρία για τον έναν,τους χωρίζει!

 

Ο ευάλωτος μένει δυνατός!Αυτός που μένει πίσω.Αυτός  δυναμώνει λέω εγώ,αυτός σφίγγει τα δόντια.

Ο άλλος έχει να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις,κλαίει για όσα θα του λείψουν,που θα είναι μόνος του,αλλά χαίρεται για όσα καινούργια του φέρνει η ζωή.

Ο ένας θα πηγαίνει στα στέκια και θα νομίζει πως τον βλέπει μπροστά του,

ο άλλος θα πηγαίνει σε νέα μέρη και θα εύχεται να ήταν μαζί για να του τα μάθει.

Ποιος από τους δύο είναι σε πλεονεκτικότερη θέση?

Ο ένας,κανένας  ή και οι δύο?

 

Η φιλία δε μετριέται με το πόσα βράδια θα βγείτε έξω,αν θα πιείτε ποτό,αν θα δείτε μαζί τηλεόραση,

η φιλία είναι η σκέψη,το παρελθόν,οι αναμνήσεις,το μέλλον,το κοινό μέλλον που θα έρθει,τα συναισθήματα,η αγάπη.

Όχι την αγάπη δε τη κατατάσσω στα συναισθήματα.Η αγάπη είναι άλλο!Είναι πάνω απ’όλα!

 

Δείτε το θετικά,σκεφτείτε πόσες νέες ιστορίες θα έχετε να λέτε όταν βρεθείτε,

πόσα μεθυσμένα βράδια θα ακούτε την Άννα,όταν ο ένας θα έρχεται για επίσκεψη-έκπληξη,

πόσα ταξίδια σε μια νέα χώρα θα κάνει ο άλλος,πόσα,πόσα,πόσα…

 

Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο,όλα μας δυναμώνουν!

Εγώ θέλω να χαμογελάτε,γι΄αυτά που θα σας ενώσουν ξανά!

 

“Για των ματιών σου το χρώμα,πόσο ακόμα,να σ΄αγαπώ δίχως σώμα”,λέει το ένα τραγούδι

αλλά των ματιών το χρώμα δε ξεχνιέται ποτέ όταν αυτά τα μάτια τα έχεις κοιτάξει βαθιά και τα έχεις πιστέψει!

Εγώ θα προτιμήσω αυτό που λέει ότι “στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε,τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους…”

Γιατί χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια…